Gabriela Zapolska
Moralność Pani Dulskiej
Akt pierwszy
Akt drugi
Akt trzeci
Gabriela Zapolska
życiorys
utwory
Biblioteka
Kordian
Lalka
Medaliony
Moralno?c Pani Dulskiej
Nad Niemnem
Nasza Szkapa
Pan Tadeusz
Syzyfowe Prace

Katalog

Wiersze i wierszyki
A-A
Toto lotek
Sudety

Gabriela Zapolska

Maria Gabriela Stefania Korwin-Piotrowska.

Urodzona 30 marca 1857 we wsi Podhajce pod Łuckiem w rodzinie ziemiańskiej. Uczyła się w zakładzie Sacré Coer oraz w prywatnym Instytucie Wychowawczo-Naukowym we Lwowie. W 1876 wyszła za mąż za porucznika gwardii carskiej Konstantego Śnieżko-Błockiego, szybko jednak od męża odeszła, małżeństwo unieważniono w roku 1888. W latach 1879-1880 mieszkała w Warszawie, gdzie występowała w teatrze amatorskim przy Towarzystwie Dobroczynności. W roku 1882 zaangażowała się jako aktorka zawodowa do teatru krakowskiego, przybrała pseudonim Gabriela Zapolska. W następnych latach występowała w teatrach galicyjskich, w Poznaniu, w zespołach wędrownych w zaborze pruskim i w Królestwie. Wytoczyła głośny proces za recenzję tomu nowel Akwarele. W październiku 1888 usiłowała popełnić samobójstwo. W 1889 w nadziei kariery artystycznej wyjechała do Paryża, gdzie grała drobne role w teatrzykach bulwarowych. Tam nawiązała znajomości z nowatorskimi kręgami teatralnymi, ze środowiskiem malarzy, a także z kręgami socjalistycznymi polskiej emigracji. Nadsyłała korespondencje do prasy krajowej. Po powrocie do kraju występowała z powodzeniem w warszawskich teatrzykach ogródkowych, w zespołach objazdowych i w teatrze krakowskim. Z powodu zatargów z dyrektorami teatrów zmuszona została do rezygnacji ze sceny. W roku 1902 prowadziła w Krakowie szkołę dramatyczną, współpracowała z prasą jako felietonistka i recenzentka teatralna. W 1904 zamieszkała na stałe we Lwowie, gdzie patronowała zorganizowanemu przez Stanisława Janowskiego - drugiego męża - "Teatrowi Gabrieli Zapolskiej". W roku 1910 rozstała się definitywnie z Janowskim (rozwód był przeprowadzony już w 1904). Przebywała często w miejscowościach kuracyjnych z powodu gruźlicy. W roku 1912 wzięła w zorganizowanej w Pradze Wystawie Pracy Kobiety Polskiej; została członkiem komisji artystycznej Teatru Premier, współpracowała z lwowskim Teatrem niezależnym. Po zajęciu Lwowa przez wojska rosyjskie prowadziła przez pewien czas cukiernię. Zmarła 17 grudnia 1921 we Lwowie, pochowana na cmentarzu Łyczakowskim.

Aktorka, dramatopisarka, powieściopisarka, publicystka.